Het is lastig om jezelf te durven zijn, zeker als je in de puberteit zit. In die levensfase maakt het je heel veel uit wat anderen van je denken en volg je de groep in plaats dat je je eigen weg inslaat. Ook ik vond het moeilijk, en het leek me wel goed om mijn eigen ervaringen eens te vertellen.

Toen ik in de eerste klas kwam op de middelbare school, was ik best zelfverzekerd en durfde ik wel mijn eigen weg in te slaan. Maar toen gebeurden er een paar dingen en in de tweede klas sloeg dat helemaal om.

Ik begon te dragen wat volgens het beeld van de maatschappij goed is om te dragen, ik begon make-up te dragen. want je moest en zou een goede huid hebben, of nja, het moest zo lijken.

Ik begon met de maatschappij mee te gaan en te doen wat anderen wilden dat je deed, en zoveel meer meisjes doen dit… ook jongens trouwens.

Op dit moment ben ik wel iemand die haar eigen gang durft te gaan, ik koop kleding omdat ik het mooi vind en niet omdat iedereen erin loopt.

Maar overal zie ik meisjes met dezelfde schoenen, dezelfde broeken en ga zo maar weer door. Ik snap het wel, we leven in een maatschappij die wil dat je er op een bepaalde manier uitziet, misschien nog wel meer dan vroeger.

Maar doordat ik vroeger mezelf niet durfde af te wijken van de menigte ben ik veel dingen misgelopen, dingen die ik niet durfde te ondernemen omdat ik bang was voor de meningen van anderen. Ik heb daar heel veel spijt van en ik zou graag willen dat andere jongens en meiden, die mijn leeftijd van toen hadden, deze keuzes wel durven te nemen…

Ik doe nu eindelijk wat ik leuk vind, en het boeit me niet wat iedereen ervan zou vinden, alleen mensen die dichtbij mij staan doen me wat, maar verder maakt het me niet meer uit.