Mensen zeggen wel eens dat familie het enige is wat voor altijd blijft. Ik snap dat mensen deze mening wel eens betwisten, maar voor mij als familie mens is het een waarheid.

De afgelopen twee jaar is er veel gebeurd waardoor ik familie meer ben gaan waarderen. Voor mij is het echt het belangrijkste wat ik heb.

Tuurlijk heb ik wel eens ruzie met mijn ouders, of met mijn broertje, maar dat is denk ik wel normaal, zeker voor mijn leeftijd.

Maar de afgelopen jaren hebben ik en mijn broertje samen veel tijd doorgebracht, en dit heeft onze band veel sterker gemaakt.

Vroeger ging het veel moeizamer tussen ons omdat we zes jaar verschillen, dit is best veel en vroeger was dat best lastig omdat hij altijd alles wilde wat ik ook had.

Nu is het meer dat ik een grote broer heb, letterlijk en figuurlijk, hij is voor zijn leeftijd redelijk ver qua gedachten, en hij is ook zeker bijna even groot als ik.

Ieder gezin heeft zijn gebreken, maar ik ben zo dankbaar voor deze, en met name mijn band met mijn broertje.