Onzeker zijn we allemaal wel eens, dat ene vetrolletje, dat ene puistje. Maar soms gaat het zover dat je niet eens meer een klein dingetje positief aan jezelf kan zien. Ik wilde het hier eens over hebben omdat ik bijna niet meer lief voor mezelf kan zijn.

Het volgende komt recht uit mijn hart, ik moest het ergens opschrijven waardoor ik er beter over na kan denken, en voor mij is mijn blog zo’n plek.

Ik zal er niet omheen draaien, ik ben jarenlang gepest wat heeft gezorgd dat ik heel erg onzeker ben geworden. Ook al ben ik niet meer de persoon die ik toen was.

Op dit moment heb ik het idee dat ik niet meer lief voor mezelf kan zijn, ik streef teveel naar het ‘goed genoeg’ zijn, waardoor ik niet meer positief kan kijken naar wat ik al wel doe dat goed is.

Bij alles wat ik doe wil ik mezelf verbeteren, en dat is goed, als ik gewoon tegen mezelf kon zeggen; ‘dat ging goed, maar het kan nog beter!’ in plaats van ‘dat ging slecht doe het opnieuw’

De laatste tijd is dit veel erger geworden en ik denk dat het aan de leeftijd ligt, maar omdat het me zo belemmerd in mijn geluk moet ik dit toch gaan veranderen.

Want als je niet lief voor jezelf kan zijn, waarom zou een ander dat dan wel zijn? Begin bij jezelf, en kijk dan verder.